فیلم داستان پنج زن را دنبال می‌کند که برای حفظ هتلی که به ارث برده‌اند، تلاش می‌کنند. آن‌ها با یک کشمکش قدیمی و حل‌نشدنی در میان اعضای خانواده خود روبرو هستند، جایی که بسیاری از حرف‌ها و مشکلات گذشته همچنان باقی مانده‌اند و نیاز به روبرو شدن و گفتگو دارند و ...

در سال 1974، پس از سال‌ها جنگ داخلی، پرتغالی‌ها و نسل‌های بعدی آن‌ها از مستعمره آنگولا فرار کردند جایی که گروه‌هایی که برای استقلال کار می‌کردند به تدریج خاکستر خود را باز می‌گیرند. یک دختر قبیله‌ای عشق و مرگ را کشف می‌کند وقتی مسیر او با یک سرباز جوان پرتغالی متقابل می‌شود و...

داستان سریال در دهه 1960، در اوج جنگ سرد درباره یک مامور ویژه در دهکده کوچک "گلوریا دو ریباتجو" است. او باید چندین ماموریت جاسوسی پرخطر را انجام دهد که می تواند مسیر تاریخ پرتغال و جهان را تغییر دهد و ...

برزیل سال 1899 ، اندکی پس از لغو برده داری ، ارواح کشته شدگان گذشته هنوز در میان افراد زنده راه می روند. برای زنان خانواده "سوارس" سازگاری با این واقعیت آنها را تا مرز جنون سوق می دهد و ....

داستان فیلم درباره دختری به نام "ریتا" است که تصمیم می گیرد به همراه همسایه جدید خود ....

گبو با وجود سن بالا و خستگی مفرط، همچنان به عنوان حسابدار کار می‌کند تا مخارج خانواده‌اش را تامین کند. او با همسرش دوروتیا و عروسش سوفیا زندگی می‌کند، اما غیبت ژائو، که هم پسر و هم همسر است، آن‌ها را نگران کرده است. به نظر می‌رسد گبو چیزی را پنهان می‌کند، به خصوص از دوروتیا که مشتاقانه منتظر دیدن دوباره پسرش است. سوفیا نیز منتظر بازگشت همسرش است و در عین حال از او می‌ترسد. ناگهان ژائو از راه می‌رسد و همه چیز تغییر می‌کند.

از یک عکاس به نام ایزاک توسط صاحبان یک هتل درخواست می‌شود تا از دختر تازه درگذشته‌شان، آنجلیکا، پرتره بگیرد. وقتی او از دریچه لنز دوربینش به دختر نگاه می‌کند، به نظر می‌رسد که او فقط برای ایزاک دوباره زنده شده است. او در دم عاشق دختر می‌شود و از آن لحظه به بعد، شب و روز روح آنجلیکا او را رها نمی‌کند.

در قطاری به مقصد الگاروه، مردی جوان داستان رابطه گذشته‌اش با یک زن جوان و عجیب را برای هم‌سفرش بازگو می‌کند.

یک زن بیوه پس از از دست دادن جایگاه خود در میان نخبگان جامعه، دوباره ازدواج می‌کند و خانواده جدیدی تشکیل می‌دهد.

روال عادی و راحت زندگی ژیلبر والنس، بازیگر ۷۶ ساله و سالخورده پاریسی، ناگهان با شنیدن خبر کشته شدن همسر، دختر و دامادش در یک تصادف رانندگی به هم می‌ریزد. او که اکنون باید از نوه یتیم خود مراقبت کند، تلاش می‌کند تا مانند گذشته به حرفه بازیگری خود ادامه دهد. اما نقش‌هایی که به او پیشنهاد می‌شود، از جمله یک برنامه تلویزیونی پر زرق و برق و یک جایگزینی اضطراری در آخرین لحظه در فیلمی انگلیسی‌زبان بر اساس رمان اولیس جیمز جویس، در نهایت او را متقاعد می‌کند که زمان بازنشستگی فرا رسیده است.

زن جوان، اصیل، زیبا و معنوی با پزشکی دلسوز که عاشق اوست ازدواج می‌کند. او نسبت به شوهرش احساس محبت دارد اما عاشقش نیست. کمی بعد، او ناخواسته عاشق پدرو آبرونوزا، شاعر و هنرمند اجرا می‌شود. پدرو نیز عاشق اوست. زن فاصله خود را با او حفظ کرده و عشقش را نزد دوستی که راهبه است و سپس نزد همسرش اعتراف می‌کند. عطش عشق و حسادت، شوهر را از پا درمی‌آورد و زن در حالی که او ضعیف و رنجور می‌شود، از او پرستاری می‌کند. با مرگ شوهر، او می‌تواند ازدواج کند و اشتیاقش را ابراز نماید، اما آنچه انجام می‌دهد و نحوه توضیح دادنش، به ویژه برای دوست راهبه‌اش، در قلب فیلم قرار دارد. نگاهی به زندگی در صومعه و اجرای آبرونوزا روی صحنه، تضاد و تفسیری خاموش ارائه می‌دهد.

یک فیلم درام آنتولوژی با ساختار آینه‌ای و شاعرانه بر اساس هویت اگزیستانسیال. در بخش «جاودانگان» که اقتباسی از نمایشنامه هلدر پریستا مونتیرو است، دو پزشک مشهور، پدری ۸۰ ساله و پسر ۶۰ ساله‌اش، به پیری و مرگ می‌اندیشند. بخش «سوزی» بر اساس داستانی از آنتونیو پاتریسیو، در دهه ۳۰ روایت می‌شود؛ جایی که یک زن جوان روی تخت جراحی جان می‌سپارد. بخش «مادر رودخانه» نیز برگرفته از افسانه آگوستینا بسا-لوئیس درباره زندگی ابدی است.

مانوئل یک کارگردان سالخورده سینما است که همراه با گروه فیلم‌برداری در جستجوی ریشه‌های آفونسو، بازیگر مشهور فرانسوی که پدرش از پرتغال به فرانسه مهاجرت کرده بود، در پرتغال سفر می‌کند و در این مسیر دوران جوانی خود را به یاد می‌آورد.

در سال ۱۹۹۶، مارچلو ماسترویانی درباره زندگی خود به عنوان یک بازیگر صحبت می‌کند. این یک خاطره‌نگاری حکایت‌گونه و فلسفی است که از موضوعی به موضوع دیگر می‌رود و کاملا نشان‌دهنده مردی در سنین پیری است که به گذشته نگاه می‌کند. او داستان‌هایی از کارگردانی فلینی و د سیکا، استفاده از کنایه در بازی‌ها و کار مداوم می‌گوید (اینکه یک بازیگر تلاش می‌کند خود را در نقش‌ها پیدا کند). او نسبت به جوایز بی‌اعتناست، رم و پاریس را ستایش می‌کند و به ناپل و مردمش درود می‌فرستد. او به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا فیلم‌های بد ساخته است؛ از پدر و پدربزرگش که نجار بودند، مادرش که در پیری ناشنوا بود و برادرش که تدوین‌گر فیلم بود یاد می‌کند و درباره ظاهر خود متواضع است. در لحظات سکوت، گذر سریع زمان نگاه درونی ماسترویانی را به خود مشغول می‌کند.

اما دختری بسیار جذاب اما بی‌گناه است، آن‌قدر زیبا که ماشین‌ها در حضور او تصادف می‌کنند. او در جوانی با دکتر کارلوس پایوا، دوست پدرش که هیچ جذابیتی برایش ندارد، ازدواج می‌کند. آن‌ها به دره آبراهام نقل‌مکان می‌کنند. کارلوس او را دوست دارد، اما تصمیم می‌گیرد در اتاقی مجزا بخوابد تا وقتی اواخر شب به خانه برمی‌گردد، اما را بیدار نکند. با گذشت زمان، او احساس نارضایتی از ازدواجش می‌کند و به همین دلیل معشوقه جدیدی برای خود می‌یابد.

در یک آسایشگاه روانی، بیماران خود را در قالب شخصیت‌هایی چون عیسی، لازاروس، مارتا، مریم، آدم، حوا، سونیا، راسکولنیکوف، آلیوشا و ایوان کارامازوف، یک فیلسوف، یک پیامبر و سنت ترزای آویلا می‌بینند و بخش‌هایی از کمدی الهی را بازگو می‌کنند.

بخش‌هایی از کل تاریخ نظامی پرتغال از طریق فلاش‌بک روایت می‌شود؛ در حالی که یک دانشجوی تاریخ که به سربازی اعزام شده، این رویدادها را برای هم‌رزمانش در حین رژه در یک مستعمره آفریقایی در حال شورش در سال ۱۹۷۳ بازگو می‌کند.

این فیلم عجیب، نماینده برجسته‌ای از یک ژانر سینمایی حتی عجیب‌تر است: اپرای مستقیم برای فیلم. این اثر توسط استاد سبک پرتغالی، مانوئل دی اولیویرا، به آهنگساز ژائو پائس سفارش داده شد. از نظر موسیقی، این اثر از رمانتیسم قرن نوزدهم تا سبک‌های عامه‌پسند، مدرنیستی و حتی «پست‌مدرنیستی» را در بر می‌گیرد. در این داستان که در ابتدا آرام به نظر می‌رسد، یک راوی داستان ازدواج دو دلداده یعنی ویسکونت دآولدا و مارگریت زیبا را تعریف می‌کند. با این حال، آنچه در اتاق حجله رخ می‌دهد به شدت عجیب و غریب است. اتفاقات پس از آن حتی عجیب‌تر است و مهمانان عروسی و خانواده، در میان دیگر انحرافات، به آدم‌خواری روی می‌آورند.